جهنم خیس

برای سوختن
نیازی به آتش نبود
عذاب آب
کمتر از آتش نبود
تنها شیطان بود 
که در نقش یک 
روحانی
از اینکه
تر و خشک
با هم سوختند
خرسند بود
گفت:
آب نعمت است!

علیرضا تبریزی

کجاست آلبرکامو؟

چگونه گُلستان ایران

به یک چشم
بر هم زدن
از سیلاب آخوندی
گِلستان
پر از گِلُ و لای و
مردار
شده است؟
کجاست آلبرکامو
تا ببیند
طاعونش
در برابر
اپیدمی
آخوندی
چیزی نبوده است!
کجاست فرانتس کافکا
تا ببیند
اکنون داستان
"مسخ" را،
چگونه
سوسک های
عمامه بسرِ
مبتلا به اسکیزوفرنی
تنها ارمغانی
که برای ایران آوررده اند
چهل سال
آبادانی مرگ
بوده است؟

علیرضا تبریزی

خوراک تفرقه

نشسته اند کنار گود،
چند ده نفر
شاید هم
چند صد نفر
بازار انتقاد
داغ است
بی هیچ هزینه ای
برای مبارزه
نرخ بیهودگی
تعیین میکنند!
"احدی" 
مبارزه نمیکند
فقط
از آن دور
میگوید:
ـ دموکراسی
با لچک نمیشود!
"احدی"
کاری نمیکند
تا خونی ریخته شود،
اما
با تن های برهنه
در آشپزخانه 
نشسته اند و
چاقوی انتقادشان را 
تیز میکنند و
با مرغ عزا و شادی
از روی نسخه اشپیگل
خوراک تفرقه
طبخ می کنند!

علیرضا تبریزی

پژواک سکوت

هر چه بیشتر
جنایات رژیم را
فریاد میزنیم
پژواک سکوت
رسانه های
"حرامزاده"
بیشتر
انعکاس می باید.
بدتر از آن،
باید
از سوی دلواپسان
بار سنگین
اتهام خود فروختگی را
نیز بدوش بکشیم،
و از آن وخیم تر
از دید کم سویشان
در زمره
"مردم" 
بحساب نمی آییم!

علیرضا تبریزی

و خدایی که بشدت کافی است!

تا واپسین لحظات زندگی
در اوج تنهایی
روی دیوارفیس بوکش
نوشت:
ـ و خدایی که بشدت کافی است.
طفلکی
از شدت تنهایی
پناه برد بسوی خدایی
که نشنید از او ندایی 
او رفت زین دنیا 
و ندید که پس از رفتنش
چیزی را که
ما نیاز داریم
بشدت انسانیت است!

علیرضا تبریزی

فراموشم کنید

فراموشم کنید،
من
یک وصله ناجورم
به قبای فاخرتان!
روح من 
مملو از زخم
سوزنهایی است
که از برای پینه کردنِ
صداقت
با جهالت
بیهوده می کوشید!
فراموشم کنید،
ما از جنس هم نیستیم
یکی کهنه و فرسوده
مالامال از عشق است
دیگری
دیبای پر زرق و برقی
 از تزویر و نفرت است
بی جهت نیست که میگویند:
ـ کبوتر با کبوتر
باز با باز
کند همجنس با همجنس پرواز.....

علیرضا تبریزی

آزادی به شرط چاقو

گاریچی اصلاحات
گاری "اصلاحاتش"
را به جلو میراند،
چاقویش را درهوا
می چرخاند و
با خشم فریاد میزد:
ـ آزادی به شرط چاقو


علیرضا تبریزی